Arkada eskimeye yüz tutmuþ bir hayat, önde ise yepyeni bir yýl varsa;

önce kendini affedebilmeli insan...

 

Geçmiþinde kalan ne kadar hata varsa dökmeli önüne...

Kýrdýðý kalpleri tek tek hatýrlamalý...

Kimi aðlattý, kimleri hayal kýrýklýðýna uðrattý, neyi parçaladý...

Hepsinin hesabýný önce kendine verebilmeli...

 

Uðrunda çok þeyleri gözden çýkarabildiði halde ulaþamadýklarýný anýmsamalý...

Gayret ettiði, elde etmek için emek verdiði, ter döktüðü, gönül çürüttüðü...

Ama bir türlü kavuþamadýklarýný da hatýrlamalý ve kimin göreceðini umursamadan aðlamalý...

Öðlesine aðlamalý ki, yeni yýla tutacak yas býrakmamalý...

 

Hayat denilen sýnavýn birbirinden zor derslerinden þimdiye kadar geçer not alamamýþlar vardýr...

Önlerine çýkan fýrsatlarý görememiþ ya da deðerlendirememiþ...

Bir türlü doðru zamanda, doðru yerde olmayý becerememiþ...

Kendini sevenleri sevememiþ, sevdiklerine kendini sevdirememiþ...

Korku dolu kabuslardaki gibi hançeresini parçalarcasýna baðýrdýðý halde "gýk" bile diyememiþ,

koþmaya çalýþýrken ayakta bile duramamýþ...

Bir yandan yolu yarýlamýþken, bir yandan da bir adým yol gidememiþ...

Velhasýlý istediði halde ibreyi bir türlü kendine döndürememiþler bile pes etmemeli...

Onlar dahi kendilerini affedebilmeli...

 

Baþarýsýzlýklarýný, mutsuzluklarýný, yalnýzlýklarýný, ellerinde duran koca koca sýfýrlarý görüp umutsuzluða kapýlanlara söylüyorum...

Yolun yarýsý geride kaldýysa öbür yarýsý hala olduðu yerde duruyor...

Kýrýlan kalpler ise belki "ilkyardým" bekliyor...

 

Yeni yýl hiç giyilmemiþ taptaze bir elbise ya da hiç okunmamýþ gýcýr gýcýr bir kitap, yazýlmamýþ tertemiþ bir defter gibi...

Giyilmek, okunmak, yazýlmak için geliyor...

 

Hadi gelin önce kendimizi affedelim ve biraz daha akýllanmýþ, büyümüþ ve umarým güçlenmiþ olarak hayatlarýmýza güzel sayfalar açalým...